Which is in fact, certainly not back in Holland. Een paar weken na het bericht dat ik geslaagd was, moest ik alsnog blokken om wat cijfers op te halen en ja dat waren er een hoop. Afgelopen maandag had ik mijn laatste onvoldoende opgehaald en zat ik compleet verslagen bij mijn opa en oma op het balkon, en zeiden dat ze voor een paar dagen met mijn oom mee varen op zijn binnenvaartschip. Op dat moment, had ik nog geen dag rust gehad maar ik was bang dat ik me de komende dagen kapot ging vervelen dus besloot ik mee te gaan (ja..). Gewoon een paar dagen mee, van Rotterdam naar Duisburg (Duitsland) varen en weer terug, nothing special, so I thought. Het was weer even wennen, als outcast van een schippersfamilie die al twee jaar geen voet meer aan boord van een schip had gezet maar ik moet zeggen dat ik dit enorm gemist heb. Ik bedoel, ik zie wel vaker een zonsopgang (meestal voordat ik naar bed ga) maar aan boord van een schip zie je zoiets vanuit een heel ander perspectief. Het is prachtig. Ik moest er opeens aan denken dat dit soort dingen een dagelijks en normaal voor me was, maar ik ben zo gewend geraakt aan het ‘wal leven’ dat ik het allemaal was vergeten. In de tussentijd is er nooit zoveel veranderd in de schipperswereld. Het internet is nog steeds fockop, het stadsleven is nergens te bekennen en ja ik ben soort van noodgedwongen op dezelfde plek te zitten. Op dit moment liggen we al een uurtje of 8 te wachten totdat het schip uitgeladen kan worden hier in Duisburg, maar het blijkt allemaal nog wat langer te duren. Kan ook niet even aan de wal nu om de boel te verkennen maargoed. Om eventuele verveling tegen te gaan had ik voor de zekerheid maar mijn laptop, mijn teken tablet en zowel mijn analoge als mijn digitale spiegelreflex camera meegenomen. Maar in principe was het niet nodig geweest, ik vermaak me prima hier. Weet je wat, ik denk dat ik hier nog een paar dagen blijf..
De afgelopen weken waren als een hoge snelheidstrein voorbij gevlogen. Ik kon de dagen niet meer bijhouden, I lost count. Plannen is nooit mijn sterkste punt geweest en me aan diezelfde planning houden ben ik nog veel slechter in, wat dus resulteerde in korte nachten en veel koffie. Klinkt als een bekende karakteristiek van mijn persoonlijkheid. Ik had zelfs twee weken bij mijn opa en oma gelogeerd zodat ik gefocussed me de tering kon werken om mijn eindproject af te ronden. 11 april was de deadline en heb het op een mirakele wijze weten in te leveren op diezelfde dag. Eindelijk even rust en daar zat ik dan op een woensdagmiddag, 17 april, in lokaal 4230 op het Grafisch Lyceum aan een tafel met mijn mentor en mijn assessor die mij het bericht zouden geven of ik geslaagd zou zijn of niet. Na mijn werk besproken te hebben met zowel mijn mentor als mijn assessor moest ik even op de gang staan zodat ze met elkaar konden overleggen over mijn werk en mocht na een paar minuten weer binnen komen. “Gefeliciteerd, je bent geslaagd.” zei mijn assessor en gaf me meteen de beoordeling van mijn werk wat blijkbaar erg goed was bevallen. Ik deed er vrij nuchter over en gaf beiden een hand, het drong niet echt tot me door dat ik de opleiding, waar ik vijf jaar over had gedaan, nu eindelijk officieel had afgerond en nog steeds is het nog niet helemaal tot me door gedrongen. Misschien komt dat nog, misschien niet, who knows, don’t really care actually. Ik liep naar buiten, ging op een bank zitten, stak een sigaret op en zei tegen mezelf: “Joh, het is voorbij..”
Ik keek terug naar de vijf jaar die ik op die school heb doorleeft en moest lachen om mezelf hoe ik het elke keer wist te verknallen en voor de zoveelste keer op het nimmertje niet van die school af werd getrapt. Schijt hebben aan de regels had ik niet en ik heb verder nooit echt moeite gehad om me aan te passen aan de normen van het schoolregelement, maar motivatie had ik niet echt, of nou ja, gewoon helemaal niet. Dat resulteerde dus in eindeloze gesprekken met de afdelingsdirecteur die per bezoek steeds minder trek had om mij een motivatie boost te geven zodat ik mijn verblijf op die opleiding nog enigszins gangbaar kon maken. Een tevergeefse inzet van energie en een schooljaar over doen hielp ook niet echt veel. Dat betekende niet dat ik in een dip zat of heel de boel niet meer zag zitten, ik was gewoon lui en motivatieloos. Toen mijn stageperiode, die op de helft van de 3e klas van start ging, ging het opeens heel anders. Ik zag opeens nut in het vak, ik kreeg oprdrachten waar ik daadwerkelijk moeite voor moest doen om ze te volbrengen, echte opdrachten, eindelijk een uitdaging. Mijn stageperiode, die ik een jaar lang in Ridderkerk heb doorlopen waren erg leerzaam voor me. Niet zo zeer bedrijfskundig, maar veel meer over hoe ik als persoon ben. Ik had besloten het anders aan te pakken, op een betere manier in ieder geval. Een naam had ik bij de meeste docenten wel, zeker geen positieve, maar het werd tijd om daar verandering aan te brengen. Na de briefing van mijn eindexamen project heb ik mezelf kapot gewerkt en het uiterste uit mezelf gehaald. Uiteindelijk was de deadline voorbij, de beoordeling voorbij en ook mijn expositie die vorige week plaatsvond in het schoolgebouw. Nu zit ik hier op een zondagavond, opnieuw terug te kijken naar die tijd, een tijd waar ik me voor zou moeten schamen maar het voordeel dat ik er uit kan halen is dat ik het in ieder geval heb kunnen herstellen, op een goede manier. Nu dat eindelijk is afgesloten kan ik nu rustig genieten van een (stiekem toch wel) verdiende vakantie en mijn focus richten op mijn volgende studie: International Communication & Media, in Utrecht. Het waren lange jaren, moedeloze jaren, maar het is nu eindelijk voorbij. Grafisch Lyceum Rotterdam, it’s a wrap.
