Antwoord

Afgelopen vrijdag stond ik in Club Vie en dat is waar ik praktisch dit hele verhaal heb geschreven. Ik weet het, wat doet zo’n gozer als ik daar in godsnaam en waarom ga je juist dáár wat schrijven. Ik ga er verder niet op in. Het was sowieso al een aparte dag voor mij maar wel een dag waarbij ik werd confronteert met het echte leven, het ordinaire leven. Ik had behoorlijk veel geslapen de afgelopen dagen, waardoor mijn tunnelvisie zo goed als verdwenen was en ergens me een flink stuk bewuster van mijn omgeving was. Alsof ik was ontwaakt uit een heuse acid trip (spreekt niet uit ervaring overigens). Wat me opviel was het oppervlakkige leven om me heen. De simpele dingen die we allemaal doen en het genoegen die we nemen door te leven in een wereld vol clichés. Vooral dat laatste is iets wat mij flink dwars zit, iets waar ik mezelf niet in kan plaatsen. Huis, vrouw, kids, huisdier, vaste baan van 9 tot 5 en een hypotheek waar ik minimaal tot aan mijn 60e niet meer van af kom (hangt er natuurlijk vanaf wat de politiek van plan is op lange termijn, op dit ogenblik vergt dat niet veel positiefs in de toekomst). Dit zijn eigenlijk dingen waar je je vanaf kleins af aan al mentaal op voorbereid. Ik heb dat kennelijk gemist of onbewust vermeden. Of het nou komt door mijn extreme dromerigheid of mijn des-interesse van wat er om me heen gebeurd. Dat zal later ooit wel beantwoord worden, maar eerlijk gezegd heb ik zelf weinig interesse in wat dat antwoord zou moeten zijn.

Ik denk dat iedereen ooit wel eens de droom heeft gehad om iets indrukwekkends mee te willen maken, iets excentrieks, iets avontuurlijks, iets anders. Maar na mate het ouder worden onvermijdelijk is en veel vaste lasten op je schouders gaan zitten lijkt die behoefte steeds meer te verdwijnen. Wat ook vaak voorkomt is dat je iemand tegenkomt en besluit daarmee de rest van je leven mee te blijven, waarbij dus veel dingen voor komen te vervallen en een goedgevulde bankrekening belangrijker is dan een flink arsenaal aan levenservaringen. Dat is overigens ook mijn grootste angst, uiteindelijk vestigen op een plek hier in de buurt en vervolgens nooit meer weggaan. Alsof je een vogel bent in een kleine kooi die steeds meer groeit, en na mate van tijd geen bewegingsvrijheid heeft om zijn vleugels te strekken. Hoe ga ik het anders doen vraag ik mezelf dan af. Hoe kan ik mijn kwaliteiten benutten voor commerciële doeleinden zodat ik én mijn ding kan doen én niet opgesloten zal zijn in een klein stadje hier in het koude Nederland. Hoe zorg ik er voor dat ik niet elk weekend in op dezelfde plek kom te staan met dezelfde mensen, dezelfde sfeer, dezelfde muziek, en dezelfde lifestyle. Hoe zorg ik er voor dat ik niet elke ochtend in dezelfde bus zit en diezelfde gast tegenkom waar ik elke keer weer hetzelfde gesprek moedwillig mee moet voeren. Hoe zorg ik er voor dat ik niet elke dag achter dezelfde computer beeldscherm kom te zitten en de secondes aftel totdat het 17:00 is. Hoe zorg ik er voor dat ik niet altijd hetzelfde chagrijnige kassa meisje voor me heb staan na het boodschappen doen, of diezelfde sullige pizza bezorger voor mijn deur. Hoe zorg ik er voor dat ik weg ben, weg van dit, weg van mijn habitat. Hoe .. Ook dat is een vraag waarvan ik het antwoord totaal niet boeiend vind en nog lang niet wil weten. Want als ik het nu al wist, zou het leven nu al geen zak meer aan zijn. Misschien is teveel nadenken over dit onderwerp ook niet zo’n heel erg goed idee, en een kwestie van geluk in combinatie met de juiste kans op het juiste moment voor de doorbraak zorgt. Toch ben ik benieuwd wat die toekomst me brengt, ik wacht het af en zak weer rustig in mijn comfort zone, mijn tunnelvisie. Fingers crossed.




Blessed