A couple of days after
Goed, even een update na een tijd inactief te zijn. Ik zou mezelf een lintje moeten geven of juist nog harder met mijn hoofd tegen de muur bashen om het feit dat ik voor het eerst in mijn leven een deadline op tijd en voldoende heb behaald. Het was even doorzetten en had mezelf voor twee weken moedwillig aan het werk gezet om het af te krijgen. Mijn stage zit er bijna op, en dat betekend dat ik een verslag klaar moet hebben liggen zodat ik kan aantonen dat ik überhaupt wat gedaan heb daar in de afgelopen 10 maanden. Afgelopen dinsdag was dus de deadline voor het inleveren van het verslag en het zou natuurlijk geen verrassing zijn als ik zeg dat ik er veel te laat aan begonnen was. In dat verslag moest ik aan kunnen tonen dat ik in mijn stageperiode 17 competenties wist te volbrengen. In principe is dat zo gedaan, maar om dat op een nette manier te presenteren en aan te tonen uit het werk wat ik had verricht is een ander verhaal. Daarnaast was de opdracht om het in een trant van een magazine te maken, netjes vorm te geven en te laten drukken bij een drukkerij. Dat laatste zinde mij niet zo, helemaal niet om om na vier jaar die opleiding gedaan te hebben alsnog naar de opdracht te luisteren en niet eens gaat bedenken dat een creatieve en alternatieve uitwerken ook een optie zou zijn. Daarom besloot ik er een eigen twist doorheen te gooien.
Uiteindelijk kwam ik op het idee om het complete verslag te presenteren op 12” vinyl platen. Op het eerste gezicht was het een leuk en presentabel idee maar de uitwerking had ik enorm overschat, wat dus resulteerde in twee weken lang zwoegen en mad veel koffie drinken terwijl ik tot aan de ochtendgloren op het kantoor van mijn stageplek zat. Ondanks de tegenslagen en mijn lichaam die al die tijd smeekte om wat nachtrust heb ik het net op tijd weten te redden en weten uit te werken op de manier zoals ik het vanaf het begin in gedachte had.
Dus nu zit ik hier, a couple of days after, nog steeds verziekt van de lange dagen en korte nachten die zelfs voor mijn doen niet menselijk waren. Compleet uitgeleefd, met wallen als nooit te voren waarvan ik niet eens wist dat die mogelijkheid überhaupt nog bij mij bestond gezien het feit dat ik daarvoor al een lopend karkas was. Maargoed, het weekend is bijna begonnen. Tijd genoeg om uit te rusten zou je denken, dacht het niet. Het belangrijkste voor mij is dat ik mijn gedachte even op iets anders kan zetten, muzikaal bijvoorbeeld, dus valt nu al te raden waar dat naartoe gaat. Juist, vrijdagavond naar de Paradiso waar Theo Parrish mijn week kan afsluiten met wat funkende Detroit Techno en motown classics. Slapen doe je tenslotte maar als je dood bent. THE WEEKEND HAS LANDED!
Blessed
