Geen regels

Het is 05:45, over twaalf-en half uur zit ik in de bus die me naar het sneeuwrijke (als ik de weersvoorspellingen van Frankrijk wél moet geloven) Val Thorens zal brengen. Nog even een sigaretje doen voordat ik naar bed ga, en terwijl ik op het balkon sta om wat levensremmende rook te inhaleren zie ik een oude man al kranten bezorgen in mijn straat. Mij op het balkon zien staan doet hij niet, hij is veel te druk bezig alles op tijd te bezorgen zodat hij (waarschijnlijk) nog tijd over heeft om op tijd te komen voor zijn andere baan. Het tempo zit er flink in. Dat kan ik niet van mezelf zeggen, terwijl de oude man al een straat verder is en ik mijn sigarettenpeuk van het balkon af flik. Ik weet dat ik de nacht sneller doorkom als ik gewoon rond twaalven naar bed was gegaan. Toch bleef ik wakker. Mijn tas waar ik mijn benodigdheden in mee ga nemen heb ik nog niet eens aangeraakt, mijn principe om die een paar uur voor vertrek pas in te pakken is dus nog steeds niet veranderd. Het tempo zit er vergeleken met de oude krantenbezorger niet in, en het initiatief om mijn tijd te benutten door mezelf goed voor te bereiden is ook niet aanwezig. “Waarom ben je dan nog wakker?” Vraagt mijn betwetende persoonlijkheid. “Simpel. Stilte. Rust. Dub Techno. Heerlijk.” Zegt mijn andere, eigenwijze, persoonlijkheid. Ondertussen ben ik al een kwartier verder, 06:01, officieel ochtend. Fuck. Het opslaggeheugen van mijn spiegelreflex camera is gewist en is klaar om een kleine 500 foto’s te schieten van bergen, sneeuw, snowboards en verse wafels die gedoopt zijn in gesmolten chocolade. De rest van mijn equipment ligt ook al klaar, het inpakken komt morgen echter wel. Er kan niks meer fout gaan, naast het breken van een been maar zodra ik bovenop de berg sta is het een kwestie van mijn verstand op nul zetten en gaan. Koptelefoon op, Emergency on Planet Earth van Jamiroquai in de shuffle repeat, regels zijn er niet meer. 06:08, nog twaalf uur en acht minuten. Shit dat is waar ook, Bas staat over twee uur voor mijn deur.. Ik ga maar eens naar bed. Tot over een week!

Blessed